odmiana nazwisk zakończonych na samogłoskę

 
odmiana nazwisk zakończonych na samogłoskę
3.12.2004
Dzień dobry,
zwracam do Państwa z pytaniem, które dotyczy odmiany nazw własnych. Jak poprawnie odmienić łotewskie nazwiska męskie, kończące się na ‑a, ‑e, np. Svabe, Egle? Czy nazwiska męskie, kończące się na samogłoskę, należy zostawić nieodmienione?
Z góry dziękuję za odpowiedź –
Ingmara Balode na Łotwie
Takie nazwiska odmienia się podobnie jak przymiotniki: DB. Svabego, Eglego, C. Svabemu, Eglemu, NMs. Svabem, Eglem.
Odmiana nazwisk zakończonych na samogłoskę jest w polszczyźnie dość skomplikowana i zależy przede wszystkim od rodzaju tej samogłoski. Poniżej przedstawiam możliwie zwięźle podstawowe zasady:
  1. Nazwiska męskie, które kończą się na ‑u, są w języku polskim nieodmienne, np. Coseriu.
  2. Te, które kończą się na ‑i, ‑e, odmieniają się przymiotnikowo, np. Verdi, D. Verdiego.
  3. Nazwiska o zakończeniu ‑a odmieniają się zawsze, np. Santana, D. Santany.
  4. Nazwiska zakończone na ‑o mają odmianę rzeczownikową męską, jeśli są pochodzenia obcego, np. Caruso, D. Carusa. Podobne nazwiska polskie odmieniają się jak rzeczowniki żeńskie, np. Matejko, D. Matejki.
  5. Nazwisk zakończonych na ‑e i ‑o można nie odmieniać, gdy występują razem z imieniem lub jakimś odmienianym wyrazem pospolitym nazywającym osobę, np. gol Grzegorza Lato (lub Grzegorza Laty), kolekcja mistrza Versace (lub mistrza Versacego).
Jan Grzenia, Uniwersytet Śląski

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego