ad

Wielki słownik ortograficzny

ad (do...): ad 1, ad 2 itd.
ad. (= adiunkt; adadżio, adagio)
ad ac•ta (skrót: aa)
Ad-Dajr al-Bahri ndm a. Deir el-Bahari
Ad-Dau•ha Ad-Dau•sze (a. Ad-Dau•że), Ad-Dau•hę; przym.: dauhański
ad fin. (= ad finem)
ad finem (skrót: ad fin.)
ad honores (skrót: a.h.)
ad inf. (= ad infinitum)
ad in•finitum (skrót: ad inf.)
ad init. (= ad initium)
ad initium (skrót: ad init.)
ad int. (= ad interim – tymczasowo, zastępczo) a. a.i.
ad in•terim (skróty: ad int., a.i.)
ad lib. (= ad libitum)
ad libitum (skrót: ad lib.)
ad limina apostolorum (od progów apostolskich)
ad loc. (= ad locum)
ad locum (skrót: ad loc.)
ad pers. (= ad personam)
ad per•sonam (skrót: ad pers.)
ad us. ext. (= ad usum externum)
ad us. int. (= ad usum internum)
ad usum externum (skrót: ad us. ext.)
ad usum internum (skrót: ad us. int.)
Ada Adzie, Adę, W. Ado; Ad
Ady: Endre Ady, Endrego Adyego, o Endrem Adym

Słownik języka polskiego

A.D., AD «Anno Domini»
ad «do – słowo rozpoczynające odnośniki do punktów wymienionych wcześniej w tekście, np. ad 1»
ad absurdum «(doprowadzić rozumowanie) do niedorzeczności»
ad acta [wym. ad akta] «(złożyć) do akt (spraw, którymi nie trzeba się już zajmować)»
ad deliberandum «do rozważenia»
ad depositum [wym. ad depoz-itum] «do przechowania»
ad exemplum «dla przykładu»
ad extra «na zewnątrz»
ad extremum «na koniec, wreszcie»
ad finem «do końca»
ad hoc [wym. ad hok] «bez przygotowania»
ad infinitum «do nieskończoności»
ad interim [wym. ad interim] «tymczasowo»
ad intra «do wewnątrz, do wnętrza»
ad Kalendas Graecas [wym. ad kalendas grekas] «(odłożyć coś) do terminu, który nigdy nie nastąpi»
ad libitum [wym. ad libitum]
1. «bez ograniczeń»
2. «określenie w partyturze pozwalające wykonawcy utworu na dowolność»
ad litteram «dosłownie»
ad multos annos «życzenie stu lat»
ad notam «do wiadomości»
ad oculos [wym. ad okulos] «naocznie»
ad patres «(wybrać się) na tamten świat»
ad personam «w stosunku do konkretnej osoby»
ad rem «wyrażenie kończące dygresję»
ad spectatores [wym. ad spektatores] «do widzów – wskazówka dramaturga lub reżysera, do kogo mają być kierowane słowa aktora»
ad usum [wym. ad uzum] «do (czyjegoś) użytku»
ad usum externum [wym. ad uzum eksternum] «do użytku zewnętrznego»
ad usum internum [wym. ad uzum internum] «do użytku wewnętrznego»
ad valorem «według wartości»
ad verbum «dosłownie»
ad vitam aeternam [wym. ad witam eternam] «do życia wiecznego»
ad vocem «w nawiązaniu do»
reductio ad absurdum [wym. reduktio ad absurdum] «rozumowanie polegające na wykazaniu fałszywości pewnej tezy przez udowodnienie, że prowadzi ona do absurdu»
terminus ad quem [wym. terminus ad kwem] «moment przewidywany lub ustalony jako końcowy, zamykający coś»

Porady językowe

ad
19.02.2003
Jak prawidłowo interpunkcyjnie stosujemy obce słowo ad (dotyczy)? Czy stawiamy po ad kropkę, dwukropek, czy inny znak (np. Ad. 1)? Czy po ad piszemy od nowej linijki, akapitu?
DZIĘKUJĘ
Ad 1 ..., Ad 2 ... - ad infinitum
8.05.2001
Czy skrót ad. 1, ad. 2 piszemy z kropką czy bez?
O latynizmie per aspera ad astra
15.12.2017
Jak prawidłowo w języku łacińskim pisze się per aspera ad astra? Czy należy użyć dużych liter?
Dziękuję za poradę.

Ciekawostki

Odłożyć coś ad calendas graecas
Czyli: na święty nigdy; do nigdy. Rzymianie wiedzieli, który mają dzień miesiąca, dość osobliwie mierząc czas odległością tego dnia do non, id i kalend właśnie. Kalendy miesiąc rozpoczynały.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... że sama nie przełamie bariery. Niczego też się nie dowie.
    Ada potrafi utorować drogę i zebrać informacje.
    Tym bardziej że Ada...
  • ... wyjaśnić, więc wyjaśnia, jak ostrożnie należy oceniać "cud 9 stycznia".
    Ada jest rzeczowa i uparta, ale Małgorzata bardziej.
    Na wszystkie troski...
  • ... tu niespodziewanie zajęcie w kuchni. Po co ta Gawlikowa...
    - Marciniak,
    ady na waszym polu kierownik żyto żną!
    Polecieli, Marciniak przodem, za...

Encyklopedia

ad absurdum
[łac. reductio ad absurdum ‘sprowadzanie do niedorzeczności’],
log. → reductio ad absurdum.
dekret papieski wydany przez papieża Lucjusza III w Weronie (1184) w obecności ces. Fryderyka I Barbarossy;
ad acta
[łac.],
złożyć do akt spraw załatwionych pozytywnie lub takich, którymi nie trzeba się już zajmować; odłożyć na bok, uznać za załatwione.
ad augusta per angusta
[łac., ‘do wzniosłych wyników ciasnymi drogami’],
triumf osiąga się przez zwalczanie trudności (Hernani V.M. Hugo).
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego