dyskretny

Wielki słownik ortograficzny

Słownik języka polskiego

dyskretny
1. «taki, który dochowuje tajemnic i taktownie nie wnika w czyjeś prywatne sprawy»
2. «mający pozostać w tajemnicy»
3. «nierzucający się w oczy, delikatny»

• dyskretnie

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

przecinek między podmiotem a orzeczeniem
22.10.2007
Czy podmiot szeregowy można oddzielić od orzeczenia przecinkiem w przypadku, gdy ostatni element nie jest poprzedzony spójnikiem, lecz przecinkiem? W mowie następuje zawieszenie głosu, a w interpunkcji? Zwłaszcza przy rozbudowanych elementach, np.: „Przestrzenne wnętrza tchnące czystością, grzeczna i dyskretna opieka kulturalnego przewodnika, efektowne oświetlenie, nad którym pracowało 100 specjalistów, cenne i unikalne eksponaty gromadzone przez lata (,) sprawiają, że...”.
nienachalne nawiązania
21.09.2013
Słowo nienachalny odczuwam jako rażąco potoczne, tymczasem coraz częściej zdarza mi się je spotkać w artykułach naukowych. Czy dyskretne, nienatrętne, nienatarczywe nawiązania nie pasują lepiej do stylu naukowego (i ogólnie: oficjalnego) niż nienachalne nawiązania?
Oznaczanie monologów niewypowiedzianych
31.01.2017
Szanowna Poradnio,
jaka jest graficzna konwencja zapisu myśli bohatera? Oddzielenie myślnikiem sprawia mylące wrażenie, że to część dialogu. A kursywa potrzebna jest często (przynajmniej w tłumaczonych przeze mnie książkach) to obcych nazw.

Z góry serdecznie dziękuję
Dorota

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... moja sprawa, co robię poza planem filmowym.
    Cała Penelope Cruz.
    Dyskretna, wyważona, wystarczająco tajemnicza. Czekajmy więc na to, co aktorka pokaże...
  • ... z siedzącą obok dziewczyną.
    - Nigdy go nie rozumiałam. On był
    dyskretny, nic mi nie chciał powiedzieć, nikomu nic nie mówił... Puścił...
  • ... była do tego dopuścić!
    A Zosia położyła palec na ustach
    dyskretnym gestem
    wtajemniczonych...
    Klejnot jest w lotosie, amen.
    Kiedy masażystka - speszona...

Encyklopedia

dyskretny przyrząd, element dyskretny, element indywidualny,
przyrząd półprzewodnikowy (np. dioda, tranzystor) o autonomicznej strukturze, zamknięty w obudowie (oprawce) i zaopatrzony w końcówki;
sygnał mający postać nieciągłego przebiegu wielkości fiz. reprezentującej wiadomość (wielkość może przyjmować tylko określone wartości ze skończonego ich zbioru);
układ dyskretny, układ impulsowy,
autom. układ fizyczny (najczęściej układ sterowania lub regulacji), w którym sygnały wejściowe (sterujące), a często również sygnały wyjściowe (wielkości sterowane) mogą zmieniać swoje wartości tylko w pewnych chwilach czasu — uzależnionych od różnych czynników (np. gdy sygnał wejściowy przekracza pewną wartość).
zbiorcze określenie działów matematyki badających struktury matematyczne o charakterze dyskretnym, czyli nieciągłym — przede wszystkim skończone, a co najwyżej przeliczalne (przeliczalny zbiór);
mat. przestrzeń topologiczna, w której każdy podzbiór jest zbiorem otwartym;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego