klauzura

Wielki słownik ortograficzny

klau•zura -rze, -rę

Słownik języka polskiego

klauzura
1. «część klasztoru zamknięta dla osób z zewnątrz»
2. «ogół przepisów kanonicznych ograniczających komunikowanie się zakonników z osobami z zewnątrz»

• klauzurowy

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Często wspominałam, że tylko ten jeden baleron, który zabrałeś z klauzury, został uratowany. Resztę zabrał kapitan gestapo. Nazywał się Mazurkiewicz. Był...
  • ... stała się paryska Kultura. Garstka ludzi, którzy niby zakonnicy ścisłej klauzury poświęcili się wydawaniu miesięcznika, książek. Zafascynowała literatura tam prezentowana. Jej...
  • ... rozwój Kościoła katolickiego w Afryce został ostatnio ponownie zakłócany zaostrzeniem "klauzury" wobec byłego prymasa Zambii, arcybiskupa Emanuela Millingo, usuniętego w 1982...

Encyklopedia

klauzura
[łac. clausum ‘zamknięcie’],
część domu zakonnego (klasztoru) zarezerwowana wyłącznie dla zakonników (zakonnic), do której nie wolno wchodzić osobom obcym;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego