szelma

Słownik języka polskiego

szelma «z dezaprobatą lub z uznaniem o osobie sprytnej, umiejącej sobie radzić w życiu, nie zawsze w uczciwy sposób»

Wielki słownik ortograficzny

szel•ma -mie, -mę; te -my, szelm a. szel•mów

Wielki słownik W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... już wtedy, gdy gadaliście z havekarem - powiedziała. - Nie chciałam, by szelma mnie widział, no i nie było musu. A potem nadjechali...
  • ... się, psiawiara, po sumie zawieruszyła... Juści, z chłopakami na rozpust... szelma, latawica!
    - Cóż wam dać, Ambroży, na te zgryzoty? - spytał Żyd...
  • ... nie spała i furtę zawarła.
    - Nie ona szelma, tylko ty
    szelma, żeś się nie poznał i dziewuchy nie zarżnął!
    - Ano, nie...
  • ... chwilkę z rysiem.
    - Świetnie, lisie Witalisie!

    Wszyscy myślą: "A to
    szelma!
    Jakiś w tym, widocznie, cel ma"

    Już najstarszy wilk buławą...
  • ... panie podchorąży!...
    Mojego ojca twój ojciec batogiem wychłostał - pamiętam!
    - Ach,
    szelmo!
    Gniew straszliwy wykrzywił twarz Felusia.
    Nie idziesz z nami?
    - Mojemu...