Typ tekstu: Książka
Autor: Włodzimierz Kwaśniewicz
Tytuł: Dzieje szabli w Polsce
Rok: 1999
się, czasem srebrem lub złotem przerabiane, czasem z samego srebra lub złota. Dworacy, gaszkowie i paniczykowie młodzi, jaki mieli żupan, taki zakładali i rapcie do karabel lub szabli, w pochwach zaś jedności koloru z żupanem nie przestrzegano".
W XVIII-wiecznych źródłach nazwa karabeli występuje często, m.in. (obok innej broni siecznej i obuchowej) w spisie broni, jaką winni wykonywać i montować miecznicy na podstawie uchwały Rady Miejskiej Krakowa z 15 kwietnia 1777 r., o czym pisze Zbigniew Bocheński w Krakowskim cechu mieczników. Z tych opisów wynika, że nazwę karabeli odnoszono do szabel o bogatej rękojeści zwieńczonej charakterystyczną orlą głowicą typu tureckiego
się, czasem srebrem lub złotem przerabiane, czasem z samego srebra lub złota. Dworacy, gaszkowie i paniczykowie młodzi, jaki mieli żupan, taki zakładali i rapcie do karabel lub szabli, w pochwach zaś jedności koloru z żupanem nie przestrzegano".<br>W XVIII-wiecznych źródłach nazwa karabeli występuje często, m.in. (obok innej broni siecznej i obuchowej) w spisie broni, jaką winni wykonywać i montować miecznicy na podstawie uchwały Rady Miejskiej Krakowa z 15 kwietnia 1777 r., o czym pisze Zbigniew Bocheński w Krakowskim cechu mieczników. Z tych opisów wynika, że nazwę karabeli odnoszono do szabel o bogatej rękojeści zwieńczonej charakterystyczną orlą głowicą typu tureckiego
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego