Typ tekstu: Książka
Autor: Siemaszko Andrzej
Tytuł: Granice tolerancji
Rok: 1993
Przede wszystkim (z reguły) w zachowaniu dewiantów o statusie przypisanym brak jest - jak wspominałem - intencji naruszania norm. Drugim kryterium wyodrębniania dewiantów o statusie przypisanym jest wystąpienie reakcji społecznej. Reakcja społeczna stanowi bowiem niejako warunek konieczny istnienia dewiacji tego rodzaju. O tym, że dewiant o statusie przypisanym istotnie wykracza poza obszar tolerancji grupy, wnioskujemy po reakcji społecznej - określeniu kogoś jako "głupka", "ślepca", "kuternogę" itp., słowem: naznaczeniu danej osoby piętnem dewiacyjnym - w tym sensie więc stanowi ona element konstytutywny dewiacji przypisanej. Jeżeli jednak otoczenie nie postrzega, przykładowo, ułomności lub inności i nie traktuje danej osoby w specyficzny sposób, nie można mówić o dewiacji
Przede wszystkim (z reguły) w zachowaniu dewiantów o statusie przypisanym brak jest - jak wspominałem - intencji naruszania norm. Drugim kryterium wyodrębniania dewiantów o statusie przypisanym jest wystąpienie reakcji społecznej. Reakcja społeczna stanowi bowiem niejako warunek konieczny istnienia dewiacji tego rodzaju. O tym, że dewiant o statusie przypisanym istotnie wykracza poza obszar tolerancji grupy, wnioskujemy po reakcji społecznej - określeniu kogoś jako "głupka", "ślepca", "kuternogę" itp., słowem: naznaczeniu danej osoby piętnem dewiacyjnym - w tym sensie więc stanowi ona element konstytutywny dewiacji przypisanej. Jeżeli jednak otoczenie nie postrzega, przykładowo, ułomności lub inności i nie traktuje danej osoby w specyficzny sposób, nie można mówić o dewiacji
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego