Nazwiska zakończone na scharfes S

 
Nazwiska zakończone na scharfes S
6.10.2016
Proszę o wyjaśnienie zasad odmiany w tekstach polskich nazwisk niemieckich kończących się na , w konkretnym wypadku nazwiska Knieß. Czy będzie to forma Knieß’a, Knieß’owi itd. czy Knießa, czy Kniessa? W żadnym ze słowników bądź poradników, do których udało mi się dotrzeć, nie znalazłem odpowiedniej reguły.
Z wyrazami szacunku

Apostrof stosuje się do oddzielania tematów obcych wyrazów (pospolitych lub nazw własnych osobowych) kończących się niewymawianą głoską od rodzimych końcówek gramatycznych, np. studiował w college’u, powieść Rabelais’go, czytał Joyce’a. Znak ß jest ligaturą małych liter s i z pisma staroniemieckiego. Znak określa się po niemiecku jako Es-Zett lub scharfes S. Czytany jest jak polskie [s]. Grafem ß jest więc wymawiany, a zatem nie ma konieczności oddzielania go od polskich końcówek fleksyjnych znakiem apostrofu, por.

Niemiecki kanclerz przedsięwziął tymczasem kroki w sferze obsady stanowisk, mianując Bawarczyka Josepha Straußa na stanowisko ministra obrony.

Po powrocie urządził w Wiedniu laboratorium finansowane z środków prywatnych, w którym pracował wespół z technikami Eugenem Reißem i Siegmundem Straußem.

Jeśli w zestawie fontów, którym się posługujemy, jest znak ß, nie ma potrzeby – w wypadku nazwy własnej – transliterowania go do postaci: ss. Nie będzie to stało w sprzeczności z uchwałą ortograficzną Rady Języka Polskiego, która stwierdza: „Niemiecką literę ß w tekstach polskich oddaje się przez «ss». W uzasadnionych wypadkach można pozostać przy zapisie ß”. Zachowanie oryginalnej formy zapisu nazwiska należy uznać za taki właśnie uzasadniony wypadek.

Adam Wolański
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego