nieartykułowane NIE

 
nieartykułowane NIE
1.09.2012
Nieartykułowany dźwięk wyrażający zgodę zgodnie zapisujemy jako mhm, taką też postać przytacza prof. Mirosław Bańko we Współczesnym polskim onomatopeikonie (2008). Interesowałoby mnie, czy dysponujemy onomatopeją „antonimiczną”, czymś w rodzaju y-y. Dźwięk dobrze znany – ale jak go zapisać?
Dźwięk, o który Pan pyta, można też zapisać jako e-e, ale w gruncie rzeczy żaden z tych napisów nie będzie wystarczająco sugestywny, dopóki nie powie się czytelnikowi, że dywiz ma reprezentować tzw. zwarcie krtaniowe. W ten sposób nazywamy charakterystyczny dźwięk, jaki spotykamy w polszczyźnie po niektórych przedrostkach, np. na-uka, i w niektórych skrótowcach, np. P-O. Fonetycy oznaczają zwarcie krtaniowe symbolem, który przypomina niedokończony (ucięty u dołu) znak zapytania, a umieszczany jest w górnej frakcji w zapisie fonetycznym. W pisowni polskiej dźwięku tego się nie oznacza, ponieważ w zasadzie nie pełni on w polszczyźnie funkcji dystynktywnej, tzn. nie różnicuje wyrazów.
Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego