kaleczyć

 
Słownik języka polskiego PWN
kaleczyć «uszkadzać ciało»
zgłoś uwagę
 
Autentyczne przykłady użycia w Korpusie

rozgłos zyskała stracona potem banda żebracza, która specjalizowała się w kaleczeniu maleńkich dzieci, wykorzystywanych następnie jako niezawodne źródło dochodów.
Niektórzy "wpadali

 

wieku. Nigdy nie próbował mówić gwarą, bo nie chciał jej kaleczyć. Wspomina, jakie trudności sprawiało mu na początku zrozumienie języka górali

 

mankietem – nie chciała gadać. Choć prosiłem. Ręką, nogą, batem prosiłem. Kaleczyć nie chciałem... Ale trzeba trafu, napatoczył się cyrulik. Z przyrządami

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego