regent

 
Słownik języka polskiego PWN
regent
1. «osoba sprawująca rządy w okresie małoletniości, choroby lub dłuższej nieobecności prawowitego władcy»
2. «w dawnej Polsce: urzędnik zawiadujący kancelarią królewską, sekretarz kanclerza lub podkanclerza; też: urzędnik opiekujący się kancelarią i archiwum sądowym»

• regencki • regentka
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego