bony

Słownik języka polskiego PWN*

bona «wychowawczyni małych dzieci w dawnych zamożnych rodzinach»
bon I
1. «dowód uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy lub usług»
2. «papier wartościowy»

• bonowy
bon II «pierwotna religia Tybetu»
bon III «japońskie święto ludowe ku czci zmarłych»
bona fide «w dobrej wierze, w uczciwych zamiarach»
bon lokacyjny «krótkoterminowy papier pożyczkowy emitowany przez banki, będący formą lokowania oszczędności»
bon mot [wym. bą mo] «zwięzłe, trafne, często dowcipne powiedzenie»
bon ton [wym. bą tą] «nienaganny sposób bycia»
bon vivant [wym. bą wiwã] «człowiek umiejący i lubiący się bawić»
bon viveur [wym. bą wiwer] daw. «człowiek lekkomyślny, szukający w życiu tylko przyjemności»
pro publico bono [wym. pro publiko bono] «dla dobra publicznego»

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego