pali��

Słownik języka polskiego PWN*

pali «najstarszy język średnioindoaryjski, używany do dziś jako język liturgiczny przez buddystów»
• palijski
PAL «system telewizji kolorowej»
palący II «osoba, która pali papierosy»
• paląca
palić
1. «rozniecać i podtrzymywać ogień w celu ogrzania wnętrza, gotowania, oświetlenia itp.»
2. «włączać urządzenie będące źródłem światła»
3. «niszczyć coś ogniem»
4. «wciągać do płuc dym z żarzącego się papierosa, fajki, cygara i go wydmuchiwać»
5. «oddziaływać na kogoś lub na coś wysoką temperaturą»
6. «wywoływać uczucie pieczenia, silnego gorąca, piekącego bólu»
7. «przygotowywać coś, poddając to działaniu wysokiej temperatury»
8. «wywoływać jakieś silne, męczące uczucie»
9. «popełniać błąd przy wykonywaniu skoku, rzutu itp.»
10. daw. «strzelać»
11. daw. «mówić coś szybko, bez namysłu»
pal I «słup wbijany w grunt, służący do podtrzymywania konstrukcji lub do przywiązywania czegoś»
pal II «komenda wojskowa: strzelaj!»
bierne palenie «mimowolne wdychanie przez osobę niepalącą szkodliwych substancji wydzielających się podczas palenia tytoniu»
• bierny palacz
magnezja palona «tlenek magnezu, substancja stosowana w przemyśle i lecznictwie»
• magnezjowy
palący I
1. «gorący, parzący»
2. «ostry, wywołujący uczucie pieczenia»
3. «dojmujący, wywołujący ból lub przykrość»
4. «niecierpiący zwłoki»
palić się
1. «ulegać działaniu ognia»
2. «dawać światło, ciepło, dym, płonąc lub żarząc się»
3. «być opanowanym przez jakieś silne, gwałtowne uczucie»
4. «odczuwać do kogoś silny pociąg seksualny»
5. «mieć na coś wielką ochotę»
palmy akademickie «wyróżnienie przyznawane przez Akademię Francuską uczonym, literatom, artystom za wybitne zasługi»
wapno palone «tlenek wapnia, biały proszek otrzymywany przez prażenie wapienia»
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego