Łuk
Wielki słownik ortograficzny PWN*
łuk -ku, -kiem; -ki, -ków: Łuk Triumfalny (w Paryżu)
Łuków -kowa, -kowie; przym.: łukowski
Wiel•kie Łuki (miasto w Rosji) Wiel•kich Łuk, Wiel•kich Łukach
Słownik języka polskiego PWN*
łuk
• łukowy • łukowo • łuczek
1. «broń wyrzucająca strzały»
2. «linia biegnąca półkoliście»
3. «półkolisty element konstrukcyjny lub dekoracyjny podparty na obu końcach»
4. «część krzywej (okręgu) łącząca dwa jej punkty»
5. «w zapisie nutowym: znak graficzny w postaci wygiętej linii łączący kilka nut»
6. «w narciarstwie: ewolucja powodująca zmianę kierunku jazdy lub zatrzymanie się»
• łukowy • łukowo • łuczek
łuk brwiowy, nadoczodołowy «zgrubienie kostne u człowieka nad górną krawędzią oczodołu»
łuk dzienny, widzialny «łuk na sferze niebieskiej zakreślany nad horyzontem w czasie pozornego ruchu ciała niebieskiego»
Zasady pisowni i interpunkcji
Porady językowe
Ciekawostki
Korpus Języka Polskiego PWN
Encyklopedia PWN
Znaleziono w książkach Grupy PWN
Trwa wyszukiwanie...
