Bąków

Wielki słownik ortograficzny PWN

Bąków -kowa, -kowie; przym.: bąkowski
bąk -ka, -kiem; -ki, -ków

Słownik języka polskiego PWN

bąk
1. «trzmiel lub inny owad wydający w locie charakterystyczne buczenie»
2. «zabawka dziecięca, która wirując, buczy»
3. pieszcz. «małe dziecko»
4. «owad, którego samice odżywiają się krwią zwierząt»
5. «ptak wydający donośny, buczący głos»
6. techn. «ciało sztywne, zwykle o prostych, geometrycznych kształtach, obracające się szybko dokoła swej osi symetrii»
7. zob. bączek w zn. 3.

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego