Bandera

Wielki słownik ortograficzny PWN

Ban•dera: Stepan Ban•dera, Stepana Ban•dery, o Stepanie Ban•derze
ban•dera -erze, -erę; -er

Słownik języka polskiego PWN

bandera
1. «flaga wskazująca na przynależność państwową statku lub na jego funkcję»
2. «statek lub flota jakiegoś państwa»

• banderowy
salut bandery «uroczyste pozdrowienie statku przez opuszczenie bandery statku pozdrawiającego do połowy i ponowne jej podniesienie»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

potomkowie Mojmira
5.12.2012
Szanowni Państwo,
jak poprawnie brzmi mianownik (lp i lm) rzeczownika Mojmirowców (Mojmirowiców? zob. www.pwn.pl; czes. i słow. Mojmírovci) – dynastia założona przez Mojmira I?
Z poważaniem
słowacki czytelnik

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... nie kiwnie , choćby stał z założonymi rękami.
    - Panie Boryczko! - zawołał
    Bandera - kuchnia na pana czeka.
    "Pewnie zając i barania gotowa." Istotnie...
  • ... w powietrzu.
    Gniewny głos Romana zwrócił ogólną uwagę - goście, Janik,
    Bandera, Maks i Robak przyglądali się z daleka - kierownik Stec przyspieszył...
  • ... i zwyczaj jej noszenia sięga średniowiecza. Ówczesne statki kupieckie nosiły bandery miasta portowego, z którego pochodziły. Gdańsk użył po raz pierwszy...

Encyklopedia PWN

bandera
[hiszp. < staroprowansalskie],
flaga wskazująca przynależność państwową statku wodnego;
bandera
[hiszp. < staroprowansalskie],
flota, marynarka.
m. w USA (stan Teksas), nad rz. Medina, na północny zachód od San Antonio;
masowa organizacja społ., → Liga Morska i Kolonialna.
Bandera Stepan, ur. 1 I 1909, Uhrynów Stary (Galicja Wsch., ob. Ukraina), zm. 15 X 1959, Monachium,
ukr. działacz polityczny;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego