Mitra

Wielki słownik ortograficzny PWN

Mitra (bóg perski) -rze, -rę
mitra (nakrycie głowy) -rze, -rę; mitr

Słownik języka polskiego PWN

Mitra «w wierzeniach starożytnych Persów: bóg światła, opiekun władców i wojowników»
mitra
1. «w Kościele katolickim: wysokie, dwuczłonowe nakrycie głowy biskupów, opatów i infułatów»
2. «dwurożna czapka noszona przez władców starożytnej Asyrii, Persji i Frygii»
3. «czterodzielna czapka z futrzanym otokiem, noszona przez książąt wschodnich lub przez wyższych duchownych obrządku wschodniego»
4. «symbol lub rysunek takiego nakrycia głowy jako oznaka książęcej godności»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... pan.

    Lutnie i gaje i wieńce laurowe!
    Damy, książęta z
    mitrą, gdzie jesteście!
    Was można było ucieszyć pochlebstwem,
    530
    Zręcznie w...
  • ... jest zatem o wiele bliższa na przykład tak
    zwanej Liturgii
    Mitry, której system teologiczny ma: "charakter
    kosmiczno-panteistyczny, nie dualistyczny, zaś...
  • ... komicznego towarzystwa, które będzie oddawać cześć Odynowi, Zeusowi czy też Mitrze, nie o to chodzi. Jeżeli przyjmujemy w dziejach rolę czynnika...

Encyklopedia PWN

mitra, Mitra,
zool. rodzaj mięczaków;
Mitra
[awestyjskie mihr ‘pakt’, ‘przymierze’],
słoneczne bóstwo indoirańskie;
mitra
[łac. < gr.]:
Mitra Dinabandhu, ur. 1829, Ćaubiriji, zm. 1 XI 1873, Kalkuta,
dramatopisarz indyjski, tworzący w języku bengalskim;
Mitra Sombhu, ur. 1915, zm. 1997,
ind. aktor, reżyser, producent teatr.;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego