ałun

Wielki słownik ortograficzny PWN

ałun -nu, -nie; -nów

Słownik języka polskiego PWN

ałun
1. «substancja krystaliczna rozpuszczalna w wodzie»
2. pot. «kamień do tamowania krwawień»

• ałunowy

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... wzgardliwej pewności siebie. Pędzel do golenia, brzytwa w skórzanej pochewce, ałun, okrągłe mydło, pudełko blaszane z proszkiem do zębów "Vera", butelka...
  • ... kupcowi wolną drogę, zainkasowawszy beczułkę miodu i małe puzderko z ałunem. Kupiec wtoczył się w wąską Nicolaistrasse i pozwolił koniowi ledwo...
  • ... ono z płynu, mchu uskubanego z 3 krzyży przydrożnych, funta ałunu, 3 funtów soli, piasku z 3 dróg krzyżowych i święconej...

Encyklopedia PWN

minerał, uwodniony podwójny siarczan glinu i potasu K2SO4 · Al2(SO4)3 · 24H2O;
ałun chromowo-potasowy, K2SO4 · Cr2(SO4)3 · 24H2O,
związek nieorganiczny, ciemnofioletowe kryształy;
ałuny
[łac.],
związki nieorg., uwodnione podwójne siarczany(VI) metali jednowartościowych MI i trójwartościowych MIII, o wzorze ogólnym MI2SO4 · MIII2(SO4)3 · 24H2O, gdzie MI — sód, potas, rubid, cez, tal, także grupa amonowa; MIII — gł. glin, chrom, żelazo, kobalt, gal, ind, tytan, wanad, mangan)
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego