absurd

Wielki słownik ortograficzny PWN

ab•surd -rdu, -rdzie; -rdów

Słownik języka polskiego PWN

absurd
1. «to, co jest pozbawione sensu»
2. «wyrażenie wewnętrznie sprzeczne»

• absurdalny • absurdalnie • absurdalność • absurdzik
teatr absurdu «awangardowy kierunek dramatu nawiązujący do egzystencjalistycznego poczucia absurdalności świata»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Metaforyczne kilimandżaro ubrań, himalaje absurdu
11.04.2016
Szanowna Poradnio,
ostatnio zamiast góra ubrań usłyszałam zwrot Kilimandżaro ubrań. W jaki sposób powinno się w takiej sytuacji zapisać słowo Kilimandżaro? Małą czy wielką literą?
Nie chodzi przecież o tę konkretną górę, tylko o językowe wskazanie dużej ilości czegoś. Czy wobec tego uprawnione jest użycie małej litery?

Z poważaniem
Czytelniczka
nieodmienność nazwiska na życzenie
28.10.2011
Wiem, że problem odmiany nazwisk był poruszany w poradni już wielokrotnie i powinniśmy je odmieniać, ale jak postąpić w przypadku, gdy właściciel nazwiska sobie tego nie życzy? Zapraszamy Wojciecha Spirydowa czy Wojciecha Spirydow, Kamila Jacobsa czy Kamila Jacobs, Damiana Odora czy Damiana Odor, Adriana Fąsa czy Adriana Fąs, Zofię Tyburczą czy Zofię Tyburczy?
Z góry dziękuję za odpowiedź.
różne formy nazwisk niełacińskich
15.05.2011
Zasady transkrypcji z cyrylicy są znane. Dotyczą także nazwisk (np. Puszkin, Czajkowski, Szewczenko). Gdyby jednak te osoby przyjechały do Polski, byliby to Pushkin, Tchaikovsky i Shevchenko, bo tak ich nazwiska byłyby zapisane w paszportach. Gdy taka osoba osiedli się np. w Polsce, dostanie polski dokument z taką pisownią. Czy należy korzystać z transkrypcji oficjalnej (rosyjskiej czy innej), czy stosować polską? Jeśli to pierwsze, to dochodzimy do absurdu – Jan Czerski to Tchersky.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... zapewne pomylono z convitado, uczta. I stąd owa "kamienna uczta", absurd przez pomyłkę.
    Może to i prawda. Może to wyjaśnienie, choć...
  • ... Sartre'a stał się znakomitym i znamiennym przykładem dzieła o człowieku absurdu, to znaczy po prostu o prawdziwym człowieku. Tak właśnie stawia...
  • ... w "Tygodniku", bo tu przemawia zwykły zdrowy rozsądek, obrażony widokiem absurdu. Dla człowieka kochającego swój kraj - a Kisiel był patriotą - to...

Encyklopedia PWN

absurd
[łac. absurdus ‘niedorzeczny’],
wyrażenie sprzeczne wewnętrznie („Jan jest bratem Piotra i Jan nie jest bratem Piotra”; „Istnieje ktoś, kto zarazem jest i nie jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego”) lub takie wyrażenie, z którego na drodze poprawnego wnioskowania da się wyprowadzić wyrażenie wewnętrznie sprzeczne („Jan mieszka w domu, w którym nikt nie mieszka”; ze zdania tego wynika zdanie „W pewnym domu nikt nie mieszka, a zarazem ktoś mieszka — mianowicie Jan”);
tendencja estetyczno-tematyczna w dramacie i teatrze francuskim w latach 50. i 60 XX w., która odegrała istotną rolę w kształtowaniu się ówczesnego dramatu w literaturach europejskiej i amerykańskiej;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego