arbiter

Wielki słownik ortograficzny PWN

ar•biter -trze; -trzy, -trów

Słownik języka polskiego PWN

arbiter
1. «osoba będąca znawcą i autorytetem w jakiejś dziedzinie»
2. «osoba powołana przez strony wiodące spór lub przez sąd do rozstrzygnięcia sporu»
3. «sędzia sportowy»
arbiter elegantiarum «autorytet w sprawach mody, elegancji i dobrego smaku»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

auto da fé
7.01.2012
Szanowni Państwo!
Jak należy zapisywać nazwę spalenia na stosie? Zarówno Słownik ortograficzny, jak i Słownik poprawnej polszczyzny podają wyłącznie pisownię autodafe, słowem nie zająkując się o wariancie auto da fé, dość popularnej, wspomnianej zarówno w SJP, jak i w słownikach prof. Kopalińskiego. Czy w związku z tym jest ona niepoprawna? I czy Państwa zdaniem staranny korektor powinien zmienić tę pisownię z auto da fé na autodafe, a jury dyktanda uznać tę pierwszą za niepoprawną?
jury i sędziowie w sporcie
21.10.2014
Czym się różni jury od sędziów w kontekście zawodów sportowych lub konkursu innego typu? I czy jury może być jednoosobowe?

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... adwokatów, by bronili ich interesów. Tak jednak nie jest, bo arbiter ma status niezależnego sędziego. Strona, która go delegowała, nie może...
  • ... nich, a nie stronę przeciwną.

    W sporze z Eureko jako
    arbitra polski rząd wskazał prawnika z Uniwersytetu Warszawskiego prof. Jerzego Rajskiego...
  • ... ci zaś uzgadniają trzeciego, niezależnego, zwanego superarbitrem. Ten system delegowania arbitrów może stwarzać wrażenie, że obie strony wysyłają swoich adwokatów, by...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego