bąknąć

Wielki słownik ortograficzny PWN

bąk•nąć -nę, -niesz, -ną; -nij•cie; -nął, -nęła, -nęli; -nąwszy

Słownik języka polskiego PWN

bąknąćbąkać
1. pot. «powiedzieć lub przeczytać coś niewyraźnie lub cicho»
2. pot. «napomknąć o czymś»
3. «o niektórych ptakach: wydać głos podobny do głosu bąka – ptaka lub owada»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... się oburącz futryny.
    Danki nie było nigdzie.
    - Nie ma jej -
    bąknął Kitajec i usiadł ciężko na fotelu.
    - Nie tylko jej nie...
  • ... to jego boleściwa mina rozśmieszyła żonę, rozprostował więc rysy i bąknął:
    - Kiedy mnie, Elciu, naprawdę boli; jak tylko schylę się, zaraz...
  • ... uderzała nogami kolana sąsiadów, wytrąciła komuś pudło czekoladek i, nie bąknąwszy nawet pardon, siadła w krześle - znużona królowa.
    Och, jakże cierpiał...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego