bitnik

Wielki słownik ortograficzny

bit•nik -ikiem; -icy, -ików

Słownik języka polskiego

bitnik, beatnik [wym. bitnik] pot. «po II wojnie światowej: człowiek głoszący bunt przeciw otaczającemu światu, odrzucający tradycyjne normy społeczne»
• bitnikowski, beatnikowski

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... auto, z którego wysiada młodzieniec z egzystencjalistyczną bródką, tak zwany bitnik.
    - To mój boss - mówi dziewczyna. - Gdzie by taki wytrącił za...
  • ... będący w pewnym sensie krzyżówką dwóch symboli tamtejszej kultury- pisarza-bitnika Jacka Kerouaca i aktora-straceńca Lee Marvina - zyskał większą popularność...
  • ... rosnąca w siłę folkowa scena Greenwich stopiła się z ruchem bitników, poetów i pisarzy, którzy zawładnęli tą dzielnicą na początku lat...

Encyklopedia

nazwa nadana przedstawicielom zbuntowanej młodzieży amer. lat 50. XX w., → beatnicy.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego