bródka

Wielki słownik ortograficzny PWN

bród•ka -d•ce, -d•kę; -dek
kozia bród•ka (grzyb) koziej bród•ki, koziej bród•ce, kozią bród•kę

Słownik języka polskiego PWN

broda
1. «dolna, wystająca część twarzy poniżej ust»
2. «zarost na dolnej części twarzy, poniżej ust»
3. «u zwierząt: pęk dłuższej sierści pod pyskiem; u ptaków: pęk piór na piersi lub na podgardlu»

• bródka
bródka hiszpańska «wąski, pionowy pasek zarostu na brodzie»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... działacze faszystowscy. Należał do nich Dino Grandi, elegancki pan z bródka, hrabia, były minister spraw zagranicznych z okresu przed sojuszem Mussoliniego...
  • ... to wysoki, chudy, siwy pan z rozwianym włosem i kozią
    bródką. Stał na cienkich, długich nogach i wymachiwał
    cienkimi, długimi rękami...
  • ... Sierioży, niezręcznie poprawiając binokle na nosie i szarpiąc krótko przystrzyżoną bródkę.

    W ostatniej chwili przybiegła pani Warżańska - uśmiechnięta, zaróżowiona, szczebiocząca. Trzymała...

Encyklopedia PWN

antropol. wysunięta ku przodowi dolna część przedniego odcinka żuchwy,
Bródka Zbigniew, ur. 8 X 1984, Głowno,
łyżwiarz szybki;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego