burzyć

Wielki słownik ortograficzny PWN

burzyć burzę, burzą; burz, burz•cie
burzenie się (od: burzyć się)

Słownik języka polskiego PWN

burzyć
1. «rozbijać jakąś budowlę lub jej część»
2. «powodować kłębienie się, falowanie czegoś»
3. «niszczyć zastany stan rzeczy, naruszać jakieś zasady, wprowadzać zamęt»

• burzyciel • burzycielski • burzycielka
burzyć się
1. «kłębić się, falować»
2. «tracić spokój, wpadać w gniew»
3. «buntować się»
4. «fermentować, musować»
czoło burzy «pas prądów wznoszących przed chmurami nadciągającej burzy»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego