cichociemny

Wielki słownik ortograficzny PWN

cicho•ciem•ni (żołnierze; skrót: CC); -nych

Słownik języka polskiego PWN

cichociemny I
1. «w czasie II wojny światowej: żołnierz polski szkolony na Zachodzie do walki konspiracyjnej, zrzucany na tereny okupowane przez Niemcy»
2. pot. «funkcjonariusz tajnej policji»
cichociemny II «związany z działalnością cichociemnych»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... że KGB zapamiętało ochotnika i niebawem się po niego zgłosi. Cichociemni długo jednak milczeli. Aż wreszcie na czwartym roku studiów nieznajomy...
  • ... niego czołgista, jak z pana cichociemny!
    A może pan jest
    cichociemny w rzeczy samej, co? - spytał z przekąsem.
    - Za młody byłem...
  • ... Czołgista!, akurat!
    Taki sam z niego czołgista, jak z pana
    cichociemny!
    A może pan jest cichociemny w rzeczy samej, co? - spytał...

Encyklopedia PWN

w okresie II wojny światowej żołnierze PSZ na Zachodzie szkoleni w ośrodkach polskiej sekcji brytyjskiego Kierownictwa Operacji Specjalnych (ang. Special Operations Executive, SOE) i od 1941 przerzucani przez Oddział VI Sztabu Naczelnego Wodza drogą lotniczą do okupowanego kraju w celu zasilenia ZWZ-AK kadrą wojskową przeszkoloną do zadań specjalnych;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego