cumulus

Wielki słownik ortograficzny

cumulus -sa a. -su, -sie; -sów

Słownik języka polskiego

cumulus [wym. kumulus] «biała chmura o podstawie prawie poziomej, typowa dla ciepłej pory roku»
• cumulusowy

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

kwestie dwie
10.03.2015
Dzień dobry,
mam następujące dwa pytania:
1. Czy dopuszczalne jest tworzenie polskich form liczby mnogiej od łacińskich nazw chmur (cumulusy, cirrusy itp.)?
2. Powierzchnia Ziemi czy powierzchnia ziemi? W moim odczuciu, gdy omawia się bilans energetyczny planety, powinno się pisać o powierzchni Ziemi (do której dociera promieniowanie itd.), a na małą literę można pozwolić sobie np. gdy mowa o warstwie atmosfery przylegającej do ziemi (z pominięciem słowa powierzchnia).

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... sprzyjającej rozwojowi silnych prądów konwekcyjnych w atmosferze. Są to chmury Cumulus (Cu), Cumulonimbus (Cb) oraz niektóre odmiany Altocumulus (Ac). Chmury orograficzne...
  • ... Bliskie, przytulone. Moja kochana przyjaciółka.
    Śniło mi się niebo. Pod
    cumulusem kołowały szybowce. Jak karuzela ku słońcu.
    Ktoś spacerował po obłokach...
  • ... trwaniu zbliżonym do snu.
    Fragmenty myśli suną leniwie podobne kłaczkom
    cumulusów. Nieruchome ciało zdaje się zapadać w podłoże tak dopasowane jakby...

Encyklopedia

cumulus
[łac.],
Cu, chmura kłębiasta,
rodzaj → chmury.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego