druga

Wielki słownik ortograficzny PWN

jedna druga jednej drugiej, jedną drugą
drugi; drudzy

Słownik języka polskiego PWN

druga «godzina druga po południu lub w nocy»
druga klasa
1. «typ wagonu kolejowego albo pomieszczenia na statku lub w samolocie z mniej wygodnymi urządzeniami niż w klasie pierwszej»
2. «drugi gatunek towaru»
drugie pot. «drugie danie»
drag, drug [wym. drag] środ. «narkotyk»
drug zob. drag.
bieg pierwszy, drugi, trzeci, czwarty itp. «poszczególne przełożenia skrzyni biegów, umożliwiające różne stopnie szybkości jazdy pojazdów mechanicznych»
drugi I
1. «będący ostatnim elementem zbioru składającego się z dwóch jednostek lub jedną z dwóch części, na które można coś podzielić»
2. «pozostający w opozycji do pierwszego»
3. «podkreślający podobieństwo do kogoś, czegoś»
4. «mogący zastąpić nam kogoś lub coś»
drugi II «drugi dzień miesiąca»
drugi III «ktoś inny»
drugie danie «potrawy podawane w czasie obiadu po zupie»
drugie ja zob. alter ego.
drugie śniadanie «posiłek spożywany między śniadaniem a obiadem»
drugi gatunek «drugi stopień jakości towaru»
oparzenie pierwszego, drugiego, trzeciego lub czwartego stopnia «oparzenie skóry określone w zależności od jej uszkodzenia»
równanie kwadratowe, równanie drugiego stopnia «równanie, w którym niewiadoma występuje w drugiej potędze»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Druga dekada XXI wieku
18.03.2019
Szanowni Państwo,
bardzo proszę o pomoc w określeniu przedziału czasowego po roku 2000. Mianowicie czym zamienić: w drugiej połowie lat 2010.? Lata 2010. brzmią dziwacznie, czy to poprawne? Wiadomo, że są lata 90., ale nigdy nie spotkałam się z takim określeniem po roku 2000. A może lepiej: w środku drugiej dekady XXI w.?
Przecinek po dopowiedzeniu lub przydawce: Jej druga, nieco mniej sławna (?) strona
2.12.2015
Zwracam się z uprzejmą prośbą o rozwiązanie sporu, który (niezałagodzony) grozi niechybnym rozbiciem rodziny. Otóż spór toczy się wokół poprawności (bądź nie) następującego zdania: Jej druga, nieco mniej sławna, strona.
Otóż jedna ze stron sporu uważa, że użycie drugiego przecinka jest błędne. Druga zaś, że jest ono poprawne, acz nieobligatoryjne i zależne tylko od inwencji autora. Jak to więc jest z tą interpunkcją?
Z pozdrowieniem serdecznym i uszanowaniem
Janina
II Rzeczpospolita a. Druga Rzeczpospolita
4.04.2018
Szanowni Państwo,
czy w wyrażeniach I, II lub III Rzeczpospolita zapisywanych słownie liczebnik powinien być od małej, czy od wielkiej litery?
Z wyrazami szacunku
Czytelnik

Ciekawostki

Drugie dno
Czyli: znaczenie ukryte, podtekst. Mówiąc, że czyjaś wypowiedź lub w ogóle jakaś sprawa ma drugie dno, pokazujemy w pewien sposób głębię tej sprawy – i własną też.
Mówimy „Jeden do Sasa, drugi do lasa” o sytuacji, w której jakieś rzeczy lub osoby bardzo się różnią i nie pasują do siebie.
Mówimy „Nie czyń drugiemu, co tobie niemiło”, mając na myśli to, że nie należy komuś robić tego, czego sami nie chcielibyśmy doznać od innych.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... biedną Żydówką. Hela.
    W kopercie wciśnięta jakby sekretnie była jeszcze
    druga kartka. Michał bez wahania rozpoznał nerwowe pismo Marty.
    Mój ukochany...
  • ... jednej strony miało to ułatwić konsultacje przed posiedzeniami kolegium, z drugiej - utrudnić naciski poszczególnych rządów na "swoich" komisarzy. W tym samym...
  • ... mogą być asymetryczne (na jednej strunie głosowej większy, a na drugiej mniejszy). Jeśli obrzęki są znaczne powodują duże zaburzenia głosu (głos...

Encyklopedia PWN

nazwa obejmująca nowe zjawiska w pol. poezji lat 30. XX w., stosowana wobec wileńskiej grupy Żagary i kręgu skupionego wokół J. Czechowicza (J. Łobodowski, W. Iwaniuk, J. Piętak, J. Śpiewak);
Druga Dywizja Strzelców Polskich, do V 1940 pod nazwą 2. dywizja piechoty,
związek taktyczny WP we Francji 1939–40;
propagandowe hasło mające symbolizować rządy ekipy I sekr. KC PZPR, E. Gierka
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego