dwaj

Wielki słownik ortograficzny PWN

dwaj, dwóch, dwu D. dwóch a. dwu
dwa dwóch a. dwu, dwom a. dwóm, a. dwu, dwoma
dwie dwóch a. dwu, dwom a. dwóm, a. dwu, dwiema a. dwoma
dwom a. dwóm, a. dwu (celownik)
dwóch a. dwu (dopełniacz)
dwóm a. dwom, a. dwu (celownik)
dwu a. dwom, a. dwóm (celownik)
dwu a. dwóch (dopełniacz)
czter•dzieści dwa czter•dziestu dwóch a. czter•dziestu dwu
dwa•dzieścia dwa dwu•dziestu dwóch a. dwu•dziestu dwu: dwadzieścia dwa tysiące
Dwa Plus Jeden (zespół muz.) ndm
dwie•ście trzy•dzieści dwa dwustu trzy•dziestu dwóch a. dwustu trzy•dziestu dwu
dwie trzecie dwóch trzecich a. dwu trzecich
dziewięć•dziesiąt dwa dziewięć•dziesięciu dwóch a. dziewięć•dziesięciu dwu
osiem•dziesiąt dwa osiem•dziesięciu dwóch
pięć•dziesiąt dwa pięć•dziesięciu dwóch a. pięć•dziesięciu dwu
po dwóch a. po dwu
po dwu a. po dwóch
raz-dwa (szybko)
raz, dwa (tempo)
raz, dwa, trzy (tempo)
siedem•dziesiąt dwa siedem•dziesięciu dwu a. siedem•dziesięciu dwóch
sześć•dziesiąt dwa sześć•dziesięciu dwóch a. sześć•dziesięciu dwu
trzy•dzieści dwa trzy•dziestu dwóch a. trzy•dziestu dwu

Słownik języka polskiego PWN

dwu- «pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący, że to, co jest wymienione w drugiej części złożenia, występuje dwa razy lub składa się z dwóch jednostek»
dwa I «liczebnik główny oznaczający liczbę 2»
dwa II «ocena mierna w szkolnym systemie ocen»
dwa ognie «gra w piłkę polegająca na atakowaniu drużyny przeciwnika rzutami z dwóch stron»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

dwa

Porady językowe

Dwaj koledzy przyszli – dwóch kolegów przyszło
30.12.2015
Mam problem z wytłumaczeniem cudzoziemcowi, którego uczę języka polskiego (bo sama nie rozumiem), kiedy i dlaczego używamy form dwóch, trzech, czterech a kiedy i dlaczego dwaj, trzej, czterej, jak w zdaniach
Przyszło do ciebie dwóch kolegów,
Przyszli do ciebie dwaj koledzy,
Trzech mężczyzn stoi przed domem,
Trzej mężczyźni stoją przed domem.
Dziękuję za wyjaśnienie.
Jeden rebe – dwaj rebowie albo dwaj rebe
26.11.2019
Dobry wieczór, mam pytanie, jak brzmi mianownik liczby mnogiej wyrazu rebe (chodzi mi o cadyka, chasydzkiego przywódcę, ang. rebbe). Niestety, Żaden dostępny mi słownik tej formy nie odnotowuje.
dwie dziesiętne?
20.05.2009
Dzień dobry,
mam pytanie dotyczące prawidłowego zapisu liczebników cząstkowych. Czy poprawna jest konstrukcja dwie dziesiętne grama? Czy też należy używać jedynie formy: dwie dziesiąte grama? Wydaje mi się, że konstrukcja pierwsza jest zgodna z logiką języka polskiego – chodzi przecież o dwie dziesiętne części owego grama, a nie części dziesiąte. Uprzejmie proszę o odpowiedź.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Knapik

Ciekawostki

Dwa grzyby w barszcz
Czyli: dwie rzeczy, gdy potrzeba jednej. Jeden grzyb ma wystarczyć, niekiedy to powiedzenie rozbudowywano o zapowiedź niestrawności.
Mówimy „Co dwie głowy, to nie jedna” , mając na myśli to, że razem z kimś łatwiej znaleźć rozwiązanie jakiegoś problemu niż samemu.
Mówimy „Mądrej głowie dość dwie słowie” , mając na myśli to, że inteligentnej osobie nie trzeba niczego długo tłumaczyć. („Dwie słowie” to archaiczna forma tzw. liczby podwójnej o znaczeniu: dwa słowa).
Mówimy „(Każdy) kij ma dwa końce”, mając na myśli to, że każda sytuacja ma swoją dobrą i złą stronę.
Mówimy „Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta”, komentując spór dwóch osób lub instytucji, który stwarza sytuację korzystną dla ich konkurenta.
Mówimy „Pokorne cielę dwie matki ssie”, mając na myśli to, że człowiek uległy wobec innych nikomu się nie narazi i czerpie korzyści ze swojego zachowania.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... AIDS; rząd ma go przedstawić parlamentowi do końca czerwca. Pierwsze dwa miesiące pobytu w Polsce poświęciłam na spotkania z lokalnymi organizacjami...
  • ... mieście tymczasem, dokąd zawiózł mnie mój gospodarz, spotkałem się z dwoma jego kolegami, którzy podobnie jak on mieli kłopoty w Instytucie...
  • ... placówce operacji tą metodą.
    ­ Sam asystowałem tylko przy jednym, najwyżej
    dwóch zabiegach. Do czasu, gdy nie wypowiedzą się biegli specjaliści nie...

Encyklopedia PWN

filoz. nazwa poglądu, wg którego jakieś stanowisko może być prawdziwe z punktu widzenia filozofii i naturalnego rozumu, a jednocześnie fałszywe z punktu widzenia teologii i religijnego objawienia (oraz odwrotnie);
trio wokalno-instrumentalne, zał. 1970: E. Dmoch, J. Kruk, A. Rybiński (później A. Krzysztofik, C. Szlązak);
um choroszo, a dwa łuczsze
[ros., ‘jeden rozum (to) dobrze, ale dwa lepiej’],
co dwie głowy, to nie jedna.
wojna Dwóch Róż, ang. Wars of the Roses,
cykl wojen domowych 1455–85 o tron Anglii między dwiema liniami dynastii Plantagenetów: Lancasterami (w herbie czerwona róża) i Yorkami (biała róża).
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego