dwubój

Wielki słownik ortograficzny

dwu•bój -boju

Słownik języka polskiego

dwubój «dyscyplina sportowa składająca się z dwu konkurencji»
• dwuboista • dwuboistka
dwubój ciężarowy «konkurencja w podnoszeniu ciężarów składająca się z rwania i podrzutu»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... w Grenoble (1968). Wtedy na olimpijskiej skoczni w konkursie do dwuboju był w życiowej formie. Czuł, że może skoczyć bardzo daleko...
  • ... był najmłodszy Józef, który zapowiadał się na ogromny talent w dwuboju klasycznym (kombinacja norweska), był 5-krotnym mistrzem Polski w tej...
  • ... się 30 września 1931 r. w Zakopanem. Specjalizował się w dwuboju klasycznym (kombinacja norweska: bieg i skok). Największym jego sukcesem, najcieplej...

Encyklopedia

dwubój zimowy, biathlon, biatlon,
dyscyplina sportowa złożona z biegu narciarskiego połączonego ze strzelaniem;
dwubój klasyczny, kombinacja norweska,
uprawiana przez mężczyzn konkurencja narciarska, w której skład wchodzą skoki i biegi narciarskie;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego