franca

Wielki słownik ortograficzny PWN

fran•ca -cę; franc
franc. (= francuski) a. fr.

Słownik języka polskiego PWN

franca
1. posp. «syfilis»
2. posp. «przewlekła, dokuczliwa choroba»
3. posp. «wyprysk, krosta»
4. obraźl. «o kimś dokuczliwym lub niegodziwym»
lingua franca [wym. linga franka]
1. «gwara złożona z elementów języka francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego, greckiego i arabskiego, używana w portach Morza Śródziemnego»
2. «wspólny język, umożliwiający porozumiewanie się ludziom, którzy na co dzień mówią różnymi językami»
franco zob. franko.

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego