garbaty

Wielki słownik ortograficzny PWN

gar•baty; -aci

Słownik języka polskiego PWN

garbaty I
1. «mający garb»
2. «skrzywiony, zgięty, pochylony»

• garbato
garbaty II «człowiek garbaty»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

tajemnica poliszynela
21.10.2012
Szanowni Państwo!
Zastanawiam się, dlaczego we frazeologizmie tajemnica poliszynela komponent poliszynel zapisywany jest małą literą. Z mojej kwerendy wynika, że rzeczownik poliszynel jest nazwą własną – imieniem garbatego błazna z francuskiego teatru lalek (wywodzącego się z włoskiej komedii dell’arte), który głośnym szeptem powierzał publiczności sekrety i tak wszystkim znane. Skąd bierze się zatem zapis od małej litery?
Z wyrazami szacunku
Dominik
ubogi
5.02.2002
Dzień dobry.
Chciałbym się dowiedzieć, jaka jest etymologia słowa ubogi.
Pozdrawiam serdecznie,
Paweł Barański

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... babie lato.
    Garbaty żywot miał istnie,
    I śmierć ma istnie
    garbatą.

    Mrze w drodze, w mgieł upowiciu,
    Jakby baśń trudną rozstrzygał...
  • ... mieście, czy w trasie -jest prawdziwą frajdą. Nawet na naszych garbatych drogach i kiepsko profilowanych zakrętach rover 75 sunie jak po...
  • ... nieduże zdjęcie wesołego chłopaka o szczerym uśmiechu, mocnej szczęce i garbatym nosie.
    - Kto to? - spytał Konrad, mimo woli uśmiechając się do...

Encyklopedia PWN

Konrad II Garbaty, z dynastii Piastów, ur. między 1260 a 1265, zm. 11 X 1304,
książę żagański od 1284, syn Konrada I głogowskiego, brat Henryka I (III).
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego