grób

Wielki słownik ortograficzny PWN

grób grobu, grobie; grobów: grób królewski, grób Pański (dekoracja w kościele), ale: Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie, Grób Pański (grób Jezusa w Jerozolimie)

Słownik języka polskiego PWN

grób «miejsce, gdzie się chowa zmarłego»
grób ciałopalny «obrządek grzebalny polegający na umieszczaniu resztek kości i stosu ciałopalnego w urnach»
Grób Nieznanego Żołnierza «symboliczny pomnik lub grobowiec ku czci bezimiennych żołnierzy poległych na wojnie»
grób szkieletowy «pochówek polegający na składaniu niespalonych zwłok do jamy grobowej»
kultura grobów kurhanowych «kultura epoki brązu charakteryzująca się kurhanami bogato wyposażonymi w broń i ozdoby z brązu»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

dwa tysiące grobów
14.05.2015
Czy poprawna jest pisownia: „Przy Bema jest dwa tysią…ce grobów”, czy raczej powinno być‡ „Przy Bema są… dwa tysią…ce grobów".
I pogrzebał ją w grobie...
30.11.2001
1. Czy określenie pogrzebać w grobie można zaliczyć do tautologii i czy jest to poważny błąd?
2. Jakie zasady obowiązują przy zaczynaniu zdania od i? Ktoś uznaje to za poważny błąd, ja twierdzę, że jest to rzadkość, niemniej dopuszczalna i spotykana, przy czym opieram się na dwu zdaniach:
"I tak na przykład przecinek i kropka sygnalizują przerwy w mówieniu" (Nowy Słownik Ortograficzny PWN).
"I w tym zakresie dokonał rzeczy godnych pamięci" (W. Tatarkiewicz, Historia Filozofii).

Z poważaniem,
Paul Jaworski
książę powstały z grobu
19.02.2002
Witam.
Mam dwa pytania. Pierwsze dotyczy odmiany wyrazu książę w liczbie mnogiej. Czy odmienia się [on] tak jak kurczę [kurczęta (M=B), kurcząt (D)], a więc: książęta (M), książąt (D) i widzę kogo, co: książęta (B). Czy jest to wyjątek, a B=D, czyli książęta (M) i książąt (D=B)?
Drugie pytanie dotyczy wyrazu powstały, powstała, powstałe itd., np. książka powstała w VI w. Czy ten imiesłów jest poprawny i jaki jest to imiesłów? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Ciekawostki

GRÓB
Grób pochodzi od słowa prasłowiańskiego, które powstało od czasownika grebti ‛grzebać, rozgarniać wierzchnią warstwę ziemi’, a także ‛drapać, skrobać’.
Wpędzać kogoś do grobu
Czyli: uprzykrzać komuś życie, męczyć. Skarżymy się, że coś lub ktoś wpędza nas do grobu, ale samo to, że się skarżymy, świadczy, że jesteśmy od grobu jeszcze daleko. Lubimy przesadę, a w takich skargach często można wyczuć nawet nutkę żartu.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... złożyły kwiaty i zapaliły znicze na grobie Wojciecha Halczyna. Przy grobie przypomniano dzieciom postać tego wielkiego patrioty.
    Później delegacja młodzieży i...
  • ... Nawet brat kata, Wewequa - oddając hołd zgładzonemu - położył na jego grobie kamienną płytę pamiątkową.
    W tym miejscu należy parę słów poświęcić...
  • ... me jutrzejsze wystąpienie. Chodziło o rodzaj ideowej deklaracji. Wezwanie do grobu Bolesława Bieruta uznałem za niezrozumiały, ale groźny chwyt psychologiczny. Sen...

Encyklopedia PWN

archeol. miejsce pochówku zmarłego;
symbol ofiar, pomnik lub grobowiec ku czci bezimiennych żołnierzy poległych na wojnie;
jeden z najstarszych komorowych grobów etruskich (poł. VII w. p.n.e.), odkryty 1836 na cmentarzysku Sorbo w Cerveteri (Włochy);
François grób
[g. frãsu],
etruski grób komorowy odkryty 1857 przez A. François (stąd nazwa) na cmentarzysku Ponte Rotto w Wulczi; bogato wyposażony (złota biżuteria, wazy brązowe, ceramiczne wazy czerwonofigurowe i czarnofigurowe);
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego