habitus

Wielki słownik ortograficzny PWN

habitus -su, -sie

Słownik języka polskiego PWN

habitus «ogół właściwości osobnika składających się na jego wygląd i zachowanie»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... do "formy", to oznacza ona nie tylko zwyczaj, konwencję, społeczny habitus, jak początkowo rozumiano. Także - konieczny sposób ujmowania rzeczywistości przez poznający...
  • ... utożsamiać
    go z wiedzą o słowie, magią czy alchemią poetycką. (...)
    Habitus poetycki! on to decyduje, czy poezja będzie tylko odbiciem lekko...
  • ... wystawiony
    niebezpieczeństwo dzięki wyrafinowanej wrażliwości i zawsze żywej gotowości
    inspiracyjnej.
    Habitus poetycki - źródło niezawodności i miary słowa, źródło poczucia przede
    wszystkim...

Encyklopedia PWN

habitus
[łac., ‘właściwość’, ‘usposobienie’],
biol. ogół charakterystycznych właściwości osobnika, składających się na jego wygląd zewnętrzny, postawę, zachowanie;
habitus
[łac., ‘nawyk’],
termin używany przez P. Bourdieu w ramach jego koncepcji socjologii kultury;
habitus
[łac., ‘właściwość’, ‘usposobienie’],
filoz.:
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego