impromptu

Wielki słownik ortograficzny PWN

Słownik języka polskiego PWN

impromptu [wym. ęprąpti]
1. «utwór muzyczny o charakterze lirycznym i improwizacyjnym»
2. «bez przygotowania, z miejsca»

Porady językowe

wyraz-cytat czy wyraz cytat?
11.05.2013
Jaka jest prawidłowa pisownia określenia wyraz-cytat: z łącznikiem czy rozdzielna?

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Kamasa, który w drugiej części koncertu wystąpi jako solista. Zagra Impromptu Fis-dur i Sonatę b-moll Chopina.
    Paweł Kamasa ukończył...
  • ... schody i zaimprowizowałem zadkiem po stopniach niezapomniane staccato, coś jak impromptu na ksylofonie, bo schody były z drewna na szczęście, a...

Encyklopedia PWN

impromptu
[ęprąptụ̈; fr.] Wymowa,
utwór muz. o nieustalonej budowie, wyrosły z praktyki improwizacyjnej w muzyce fortepianowej XIXw.;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego