inkwizycja

Wielki słownik ortograficzny

in•kwizy•cja -cji, -cję

Słownik języka polskiego

inkwizycja
1. «instytucja Kościoła katolickiego w XII–XIX w. do zwalczania herezji»
2. przen. «instytucja, urząd itp. prowadzące dochodzenie w sposób tendencyjny»

• inkwizycyjny

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... a przez pracowitych kalwińskich protestantów, których jeszcze nie tak dawno inkwizycja paliła na stosach.
    Poseł całkowicie podziela zdanie Janusza Szajny - którego...
  • ... leżeli zabici - kilku bożogrobców w habitach, kilku pachołków, kilku żołnierzy Inkwizycji, pozostawionych widać przez Grzegorza Hejncze.
    - Prędzej! - ponaglił Tybald Raabe. - Do...
  • ... Wielkiego Mistrza.

    Na skinienie twe przybył Mistrz Torquemada,
    Wielki Mistrz
    Inkwizycji, infantko blada,

    I prosiłaś żarliwie Wielkiego Mistrza,
    By cię tortur...

Encyklopedia

inkwizycja
[łac. inquisitio ‘poszukiwanie w określonej sprawie’, ‘przesłuchanie’],
procedura prawna mająca na celu udowodnienie słuszności oskarżenia, wypracowana w prawodawstwie rzymskim w I w. n.e., przejęta w wiekach średnich przez Kościół katolicki i zastosowana w sprawach dotyczących herezji.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego