kantor

Wielki słownik ortograficzny PWN

Kan•tor: Tadeusz Kan•tor, Kan•tora, B.= D., o Kan•torze
kan•tor (śpiewak) -ra, B.= D., -rze; -rzy a. -rowie, -rów
kan•tor (instytucja handlowa) -ru, B.= M., -rze; -ry, -rów

Słownik języka polskiego PWN

kantor I
1. «miejsce, w którym można wymienić walutę»
2. «instytucja pośrednicząca w jakichś transakcjach»
3. daw. «biuro fabryki lub przedsiębiorstwa»
4. «lada w sklepie»

• kantorowy
kantor II
1. «osoba wykonująca partie solowe śpiewów liturgicznych w kościele protestanckim lub katolickim albo modlitw żydowskich w synagodze»
2. «dawniej w kościele protestanckim: dyrygent chóru i organista»

• kantorski, kantoralny

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego