krakać

Wielki słownik ortograficzny

krakać kraczę, kraczą; kracz•cie
krakanie; -ań

Słownik języka polskiego

krakać
1. «o krukach, wronach: wydawać charakterystyczny skrzek»
2. «wyrażać ponure przewidywania»
krakanie «odgłos wydawany przez kruki, wrony»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

onomatopeje
28.11.2006
Witam serdecznie!
Mam nadzieję, że zechcą Państwo mi pomóc. Zaprzyjaźniony cudzoziemieć zapytał, dlaczego, skoro kruk robi kra-kra, czyli kracze, kot miauczy (miau-miau), krowa muczy, i tym podobnie, to jednak pies szczeka hau-hau? Skąd ta „anomalia”?
I czy mogliby Państwo powiedzieć, gdzie można znaleźć wyjaśnienie podobnych ciekawostek językowych?
Dziękuję z góry za wszelką pomoc i łączę wyrazy szacunku,
Małgorzata Koczańska

Ciekawostki

Mówimy „Kiedy wejdziesz między wrony, musisz krakać jak i one”, gdy mamy na myśli to, że człowiek musi postępować tak, jak ludzie, wśród których się znalazł i z którymi żyje.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... ale urozmaicamy ten nieciekawy obraz, dodając od siebie, że krucze krakanie to właściwie "mlaskanie".
    W wierszu Alana Dugana wers ((...)) przełóżmy jako...
  • ... i nic złego się nie stało! I dziś próżne wasze krakanie.
    Po 1972 roku istotnie nic złego się nie stało, bo...
  • ... echem rozbrzmiewać w głośnikach? W powietrze wystrzelić winny wówczas z krakaniem ptaki złowieszcze, a wiatr zafurkotać czarnymi chorągwiami. Uśmiecham się, bo...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego