kureń

Wielki słownik ortograficzny PWN

kureń -enia; -enie, -eni a. -eniów a. kurzeń

Słownik języka polskiego PWN

kureń zob. kurzeń.
kurzeń, kureń
1. «chata dymna lub lepianka na dawnej Ukrainie»
2. «w XVI–XVIII w.: oddział Kozaków pod wodzą atamana; też: obóz takiego oddziału»
3. «o oddziale armii Semena Petlury lub upowskiej partyzantki ukraińskiej»

• kurzeniowy, kureniowy

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego