kurzyć

Wielki słownik ortograficzny PWN

kurzyć kurzę, kurzą; kurz, kurz•cie
kurz -rzu; -rze, -rzów
kurzeń -enia; -eni a. -eniów a. kureń

Słownik języka polskiego PWN

kurzyć
1. «podnosić tumany kurzu»
2. «o drobnym, gęstym śniegu niesionym wiatrem: sypać, prószyć, tworząc tumany»
3. pot. «palić papierosa lub fajkę»
kurzyć się
1. «o kurzu, pyle: wznosić się»
2. «o rzeczach, meblach, sprzętach: pokrywać się kurzem»
3. daw. «o dymie: wydzielać się»
4. daw. «o kłębach pary: wydzielać się»
kura
1. «ptak domowy»
2. «potrawa z tego ptaka»
3.  łow. «samica ptaków łownych»

• kurzy • kurzysko

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego