liberum veto

Wielki słownik ortograficzny PWN

Słownik języka polskiego PWN

liberum veto [wym. liberum weto] «w dawnej Polsce: zasada umożliwiająca na skutek protestu jednego posła zerwanie sejmu i uchylenie podjętych uchwał»

Porady językowe

Wyrazy cytaty wyróżniane kursywą
29.06.2018
Szanowni Państwo,
mam pytanie związane z tym, jakie obce terminy uznawać za na tyle zakorzenione w polszczyźnie, że nie wymagają zapisu kursywą, a które z kolei zdecydowanie takiego zapisu się domagają.
Na przykład w jednym tekście pada wielokrotnie termin attaché wojskowy czy attaché kulturalny i w tych przypadkach raczej wybieram wykursywiony zapis pierwszego członu, choć nie wiem, czy to dobry wybór. Z kolei słowo incognito w tym samym tekście zapisuję pismem prostym. Czy dobrze robię?

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... intrygantkę, czyhającą na szlacheckie wolności.
    Oburzenie wzbudzały zwłaszcza plany zastąpienia
    liberum veto większością głosów. Nie podobały się też zamiary zniesienia wolnej elekcji...
  • ... ciągnie się brak poszanowania dla reguł prawa.

    Do klasyki: sarmackiego
    liberum veto połączonego z ułańską fantazją dorzuciłaby spuściznę źle pojętego honoru. To...
  • ... każdego z wyborców na tron królewski upatrywała drugi, obok instytucji liberum veto, z kamieni węgielnych ówczesnej demokracji. W roku 1791 działano zresztą...

Encyklopedia PWN

liberum veto
[łac., ‘wolne nie pozwalam’],
w Polsce potoczna nazwa zasady umożliwiającej zerwanie sejmu (a w konsekwencji unieważnienie wszystkich jego uchwał) przez jednego posła;
pismo satyr., wyd. 1903–05 w Krakowie;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego