ludzik

Wielki słownik ortograficzny PWN

ludzik -ka, -kiem; -ki, -ków

Słownik języka polskiego PWN

ludzik
1. «figurka wyobrażająca człowieka»
2. «żartobliwie o dziecku»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Czy mogę od pana ogień?
6.05.2019
Dzień dobry,
bardzo proszę o odpowiedź, dlaczego pytanie Czy mogę od pana ogień? jest „niegramatyczne” (pytanie dotyczy znanej piosenki zespołu Pablopavo i Ludziki: I podchodzi, dziewczyna, i pyta czy Mogę od pana ogień? A ty wiesz, że to niegramatycznie) Czy musi być ognia?
Dziękuję za odpowiedź.
z rattanu, ale z kasztana
11.02.2010
Napotkałem ostatnio ciekawy problem: ktoś powiedział, że coś wykonane było z bambusu, ktoś inny ją poprawił, że powinno być z bambusa. To ciekawe, że podobna odmiana z -u na końcu stosuje się wobec materiałów, nawet pochodzenia naturalnego, i tak, mówimy nie tylko z plastiku, ale również z rattanu, ale nie z kasztanu. Mam koncepcję, że taka odmiana dotyczy jedynie roślin, które były znane w naszym kraju nie jako rośliny rosnące, ale jako materiał, i stąd z mahoniu a nie z mahonia.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... do niej "dzietka", nosił na barana, wycinał z papieru śmieszne ludziki... Raz zostawił wycinankę nie dokończoną i na chwilę odszedł. Mała...
  • ... została w piwnicy i na strychu.
    W piwnicy zamieszkały rzeźbione
    ludziki, świątki, diabły i inne stwory, jakie tylko rodzą się w...
  • ... malarz litewskiego pochodzenia. Obrazy malowane
    zazwyczaj pastelami zaludnia postaciami smutnych
    ludzików o wielkich,
    okrągłych, nieco zdziwionych oczach. Popularność zyskał w dużym...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego