metafizyka

Wielki słownik ortograficzny PWN

meta•fizyka -yce, -ykę
meta•fizyk -ykiem; -ycy, -yków

Słownik języka polskiego PWN

metafizyka
1. «nauka filozoficzna, której przedmiotem są podstawowe kwestie dotyczące istoty i przyczyny bytu»
2. «rozważania o tym, co niepoznawalne, tajemnicze, niedostępne zmysłom i doświadczeniu»
3. «rzecz trudna do zrozumienia ze względu na duży stopień abstrakcji»

• metafizyczny • metafizycznie • metafizyczność • metafizyk

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... jaka jest rzeczywista relacja tworów naszego
    umysłu względem świata. Wreszcie
    metafizyka współczesna, która rozpoczyna
    się wraz z Fichtem, za swój problem...
  • ... gry, w której zawodnicy już nie biegają sami, ale coś (metafizyka i prawda futbolu) nimi biega. Wtedy gra się trochę na...
  • ... ambicji niniejszego szkicu,
    zasługuje na komentarz. Ale że Kant był
    metafizykiem,
    sięgniemy do metafizycznych uzasadnień. Jeśli dręczyło go
    osłabione poczucie rzeczywistości...

Encyklopedia PWN

filoz. nauka filozoficzna, której przedmiotem są pryncypia (pierwsze zasady strukturalne) bytu;
w etyce dziedzina dociekań dotyczących wartości i norm moralnych, wypływająca z przekonania, że podstaw moralności należy szukać w metafizyce
koncepcja metafizyczna, pochodzenia neoplatońskiego, obecna u św. Augustyna, głosząca, iż istotą rzeczywistości jest światło;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego