może

Słownik języka polskiego PWN

może
1. «partykuła nadająca wypowiedzi odcień przypuszczenia, wahania, osłabienia kategoryczności, np. Zadzwoń do niej, może już wróciła.»
2. «partykuła poprzedzająca określenie liczby lub ilości czegoś, komunikująca, że jest ono przybliżone, np. Byłam w Krakowie może pięć razy w życiu.»
3. «partykuła używana w zdaniach wyrażających propozycję, prośbę, radę lub polecenie, świadczy o grzeczności lub uprzejmości mówiącego w stosunku do rozmówcy, np. Zaczekaj może jeszcze kilka dni.»
4. «partykuła używana wówczas, gdy mówiący nie chce udzielić jednoznacznej odpowiedzi, np. Zdążysz to zrobić do jutra? - Może.»
móc
1. «być w stanie coś zrobić»
2. «mieć prawo do czegoś»
3. «jest prawdopodobne, możliwe, np. Jeśli się pośpieszymy, możemy przyjść na czas.»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Co może być nazwą własną?
11.12.2002
Witam serdecznie.
Chciałbym się dowiedzieć, czy dopuszczalna jest pisownia tego typu: „Produkt X Krem do Rąk Zapobiegający Czemukolwiek”. Innymi słowy, czy można zapis tego typu, czyli elementy nazwy produktu, podciągać pod zasady pisowni nazw własnych?
Dziękuję za odpowiedź.
Przemek
A może także: co za oknem
24.02.2016
Które określenie jest bardziej poprawne:
Pokażcie swoje okna. A może, co za oknem?
czy
Pokażcie swoje okna. A może także co za oknem?
Czy słowo także jest potrzebne dla przekazania logiczności wypowiedzi?
Z góry dziękuję za odpowiedź.
Co może dyrektor?
19.02.2014
Piszę, aby zapytać o poprawność sformułowania: „Dyrektor może określić maksymalną liczbę przyjętych osób”. Czy w związku ze znaczeniem uprzednim imiesłowu przyjętych należy taką formę poprawić (np. na maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte), czy też można ją zachować? Będę wdzięczna za wytłumaczenie tej kwestii bądź odesłanie do odpowiedniej literatury.

Ciekawostki

Mówimy „Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle”, mając na myśli to, że kobiety są tak sprytne, iż poradzą sobie z każdą trudnością.
Mówimy „Murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść”, mając na myśli kogoś, kogo wykorzystano i odprawiono, gdy stał się niepotrzebny.
Mówimy potocznie „Każdy orze, jak może”, mając na myśli to, że każdy zarabia tak, jak potrafi.
Mówimy „Chcieć to móc”, mając na myśli to, że jeśli ktoś czegoś naprawdę chce, to osiągnie to.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... otrzymanej kawy konserwowej.
    W warunkach bojowych uniemożliwiających wydanie posiłków żołnierze
    mogą spożywać suchą należność żywnościową traktowaną jako rację rezerwową.
    Specyfiką organizacji...
  • ... uwagę, iż do wniosku tego rodzaju, jaki wskazuje domniemanie, sędzia może dochodzić i inną drogą, drogą wnioskowania niezależnego od dyrektyw ustawy...
  • ... Matołka, Jan Herda - koźlarza. - Jak nie zepsuję, wyjdzie z tego może wykałaczka - żartował Dawid Wiewiórkowski, który pracował nad koziołkiem. Obok Grzegorz...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego