mruczeć

Wielki słownik ortograficzny PWN

mruczeć -czę, -czą; -cz•cie; -czał, -czeli

Słownik języka polskiego PWN

mruknąćmruczeć
1. «zwykle o zwierzętach: wydać cichy, niski dźwięk»
2. «powiedzieć coś cicho, niewyraźnie, niezrozumiale»
3. mruczeć «nucić jakąś melodię, śpiewać bez słów»
4. mruczeć «niezbyt głośno narzekać, protestować»
5. «o przedmiotach, zjawiskach itp.: wydać niski, przeciągły dźwięk»
mruczenie «cichy, niski, przeciągły dźwięk wydawany zwłaszcza przez kota»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Dwaj koledzy przyszli – dwóch kolegów przyszło
30.12.2015
Mam problem z wytłumaczeniem cudzoziemcowi, którego uczę języka polskiego (bo sama nie rozumiem), kiedy i dlaczego używamy form dwóch, trzech, czterech a kiedy i dlaczego dwaj, trzej, czterej, jak w zdaniach
Przyszło do ciebie dwóch kolegów,
Przyszli do ciebie dwaj koledzy,
Trzech mężczyzn stoi przed domem,
Trzej mężczyźni stoją przed domem.
Dziękuję za wyjaśnienie.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... powolutku przesuwa się do przodu, coś tam do siebie bełkotliwie mrucząc. Przypomina mi okaleczoną wańkę-wstańkę. Strasznie mi jej żal, ale...
  • ... Bruno pieścił dłoń Inge od wewnątrz, aż dziewczyna miała ochotę mruczeć.
    - Kto to napisał? - zapytała.
    Bruno przełknął zdziwienie.
    - E, taki tam...
  • ... Witka. - Udany mariaż...
    - Iw wygląda przy nim jak kilkunastoletnia dziewczynka -
    mruczy Julia. - Mężczyzna piękny, żeby jeszcze był bogaty...
    Świadkowie... Iw poprosiła...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego