naturalizm

Wielki słownik ortograficzny PWN

naturalizm -zmu, -zmie

Słownik języka polskiego PWN

naturalizm
1. «uwydatnienie czegoś nieprzyjemnego, brutalnego»
2. «kierunek filozoficzny tłumaczący całość zjawisk zachodzących w świecie działaniem praw przyrody»
3. «kierunek w literaturze i sztuce powstały w drugiej połowie XIX w., którego głównym założeniem było wierne rejestrowanie zjawisk życia, również w jego drastycznych przejawach»
4. «kierunek pedagogiczny oparty na założeniu, że praca wychowawcza jest najbardziej skuteczna, gdy przystosowuje się do natury dziecka»
5. «kierunek w socjologii drugiej połowy XIX w., opierający się na założeniu, że społeczeństwo jest częścią przyrody i jej prawa decydują o przebiegu procesów społecznych»

• naturalistyczny • naturalistycznie • naturalista • naturalistka

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... jest nadekspresyjny, przez co dramat zaczyna ocierać się o drapieżny naturalizm. Podobnie w przypadku Mary - córki Johna, której matka umiera na...
  • ... w związki z francuskim "coupé", czyli przecięty na połowę, rozdzielony. Naturalizm ten zawstydza nas jednak tym bardziej, że na poziomie filozoficzno...
  • ... wrażenie, że to robił albo Zamoyski, albo Archipenko - mimo całego naturalizmu i podobieństwa. A te ręce są gipsowe - jakiś stary odlew...

Encyklopedia PWN

naturalizm
[fr. naturalisme < łac. naturalis ‘przyrodniczy’, ‘naturalny’, ‘wrodzony’],
filoz. w szerszym znaczeniu — stanowisko dążące do wyjaśnienia rzeczywistości przyczynami naturalnymi (immanentnymi naturze, a nie transcendentnymi), a zwłaszcza tłumaczące całość zjawisk i zdarzeń, które zachodzą w świecie, działaniem praw przyrody;
naturalizm
[fr. naturalisme < łac. naturalis ‘naturalny’, ‘wrodzony’],
szt. plast., lit. termin określający występujące w różnych epokach tendencje do maksymalnie wiernego odzwierciedlania natury.
naturalizm
[fr. naturalisme < łac. naturalis ‘przyrodniczy’, ‘naturalny’, ‘wrodzony’],
socjol. ogólna nazwa obejmująca kierunki socjol. rozwijające się w 2. poł. XIX w. na podłożu ewolucjonizmu, opierające się na założeniu, że społeczeństwo jest częścią przyrody i jej prawa decydują o przebiegu procesów społ., oraz dążące do wyjaśniania rozwoju społ. za pomocą jednego lub zespołu pokrewnych czynników przyrodniczych;
jeden z nurtów myśli pedag., obejmujący koncepcje upatrujące fundamentów wychowania w swoiście rozumianej „naturze”;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego