oblata��

Słownik języka polskiego PWN*

oblata «w dawnym prawie polskim: wpis aktu prawnego do ksiąg sądowych»
oblat
1. «członek katolickiego zgromadzenie zakonnego założonego w 1816 r. we Francji»
2. «osoba świecka podejmująca stałą służbę przy klasztorze i uprawniona do noszenia stroju zakonnego»
3. «w średniowieczu: dziecko przeznaczone przez rodziców do stanu zakonnego»
oblataćoblatywać I «wypróbować nowo skonstruowany samolot lub szybowiec, latając nimi»

Synonimy

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego