palaczka

Wielki słownik ortograficzny PWN

palacz•ka -cz•ce, -cz•kę; -czek

Słownik języka polskiego PWN

palacz
1. «pracownik obsługujący piec hutniczy, kocioł parowy itp.»
2. «osoba paląca tytoń, opium itp.»

• palaczka

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... miała ochotę zapalić.
    Z papierosem nie było trudności, obie byłyśmy
    palaczkami. Natomiast ogromne trudności z jego paleniem miała "Babcia", która wykonując...
  • ... znała tej pani i nie wiedziała, że ona jest nałogową palaczką, to ja po cerze bym się nie kapnęła.

    Nie, po...
  • ... w dziedzinie rzucania palenia. Oto człowiek, który potrafi przemówić do palaczki - począwszy od pierwszego zdania rozgrzesza. Tak, palacz jest ofiarą, nie...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego