paniczny

Wielki słownik ortograficzny PWN

Słownik języka polskiego PWN

panika
1. «nagły, niepohamowany, często nieuzasadniony strach, ogarniający zwykle większą liczbę ludzi»
2. pot. «nerwowy pośpiech»

• paniczny • panicznie

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... że to oni wyzwolili południowy Liban, nadając izraelskiej ewakuacji charakter "panicznej ucieczki". W istocie nie wyrządzili wielkich szkód. Sytuację na pograniczu...
  • ... człowiek wrzeszczał przy tym przeraźliwie, maszynista już nie słyszał.
    Ogarnięty
    panicznym przerażeniem Lesio leciał torem po podkładach kolejowych, bijąc wszystkie rekordy...
  • ... piorunami. Cały kościół trząsł się w posadach, a ludzie w panicznym strachu zaczęli wychodzić. Jeden proboszcz Machaczek nie stracił zimnej krwi...

Encyklopedia PWN

koncepcja w dramaturgii i teatrze XX w., sformułowana na początku lat 60. przez F. Arrabala, R. Topora, A. Jodorowskiego i J. Sternberga;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego