pokuta

Wielki słownik ortograficzny PWN

pokuta -ucie, -utę
Pokucie -cia; przym.: pokucki
pokuć -kuję, -kują

Słownik języka polskiego PWN

pokuta
1. «w wielu religiach: kara za grzechy, połączona z żalem i skruchą»
2. «w Kościele katolickim: jeden z siedmiu sakramentów, w którym grzesznik wyznaje grzechy, a kapłan odpuszcza je i wyznacza za nie karę»
3. «kara za jakieś przewinienia, wykroczenia; też: odbywanie tej kary»

• pokutny
pokuć «przybić podkowy pod kopyta kilku lub wielu koniom»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

siostry magdalenki od pokuty
10.09.2002
Jak powinno się napisać tytuł DZIEJE ZAKONU MAGDALENEK OD POKUTY NA DOLNYM ŚlĄSKU? Nazwa tego zakonu brzmi: SIOSTRY MAGDALENKI OD POKUTY. Jak o nich pisać, jeśli nie chce się użyć pełnej nazwy? Chodzi mi oczywiście o duże i małe litery.
Moc pozdrowień.
nazwy sakramentów
1.10.2003
Witam,
chciałam zapytać o pisownię dużych i małych liter w nazwach sakramentów: Sakrament pokuty, sakrament pokuty czy Sakrament Pokuty; Pierwsza Komunia, Pierwsza komunia czy pierwsza komunia?
Dziękuję za pomoc.
penitencjariusz
8.07.2008
Szanowni Eksperci!
Kto to jest penitencjariusz? Zauważyłem, że powszechnie słowem tym określa się kogoś zamkniętego w więzieniu, odsiadującego wyrok itp., jednakże w żadnym słowniku nie znalazłem takiej definicji. W słownikach języka polskiego i wyrazów obcych penitencjariusz to tylko rodzaj katolickiego duchownego.
Byłbym niezmiernie wdzięczny, gdyby zechcieli Państwo rozstrzygnąć tę kwestię.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... słucham...

    ... Ten, któremu nie udało się strącić kręgli, musiał odprawić
    pokutę - mówi Piotr Dębski, ekonomista, znawca i miłośnik bowlingu.

    Czy to...
  • ... do konfesjonału. Wyspowiadoł chyba z 15 bob. A każdej za pokutę kazywał na kolanach chodzić aż się roroty zaczną. Przychodzi ksiądz...
  • ... w pewnym sensie został pozbawiony szansy wyznania win i szczerej pokuty.
    Dlatego ksiądz profesor Remigiusz Sobański w wywiadzie dla Polskiej Agencji...

Encyklopedia PWN

pokuta, łac. poenitentia,
w wielu religiach dobrowolna lub nałożona przez przełożonych praktyka skruchy wobec własnych przewinień;
Pokucie, Pokuttia,
kraina historyczna nad górnym Prutem i Czeremoszem, na pograniczu dawnej ziemi lwowskiej i halickiej, od 1991 w Ukrainie;
Akcja Znak Pokuty–Służba Pokoju, Aktion Sühnezeichen–Friedensdienste,
stowarzyszenie niem., zał. 1958 przez L. Kreyssinga, z siedzibą w Berlinie; jego celem jest wychowanie młodzieży w duchu pojednania z narodami prześladowanymi przez III Rzeszę;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego