rozbijać

Wielki słownik ortograficzny PWN

roz•bijać -am, -ają

Słownik języka polskiego PWN

rozbićrozbijać
1. «uderzeniem lub uderzeniami rozłupać coś na kawałki; też: rozdrobnić coś przez poddanie obróbce mechanicznej»
2. «zburzyć, zniszczyć coś za pomocą uderzenia»
3. «ubić, ugnieść coś przez uderzenie, tłuczenie czymś»
4. «uszkodzić jakąś część ciała przez uderzenie, upadek itp.»
5. «dokonać podziału czegoś na części»
6. «rozgromić siły nieprzyjaciela w walce»
7. «udaremnić czyjąś działalność, akcję, czyjeś plany»
8. «włamać się gdzieś»
9. daw. «rozłożywszy coś, przymocować, przybić, rozpiąć»
rozbić sięrozbijać się
1. «zostać rozłupanym na kawałki»
2. «zostać zniszczonym w wyniku uderzenia lub zderzenia»
3. «rozprysnąć się»
4. «uderzyć się o coś, ulec wypadkowi»
5. «rozdzielić się na mniejsze grupy»
6. «rozłożyć się obozem»
7. «nie powieść się, napotkać na przeszkody»
8. rozbijać się pot. «urządzać awantury»
9. rozbijać się pot. «jeździć za dużo, bez potrzeby, dla zadawania szyku»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego